Lieve baby Ellis is nu twaalf weken oud.
Moederschap,  Over mama zijn

Drie maanden mama: Mag de tijd nu even stil staan?

Ik hoef er niet om te liegen, die eerste weken als mama vielen me zwaar. Maar nu mijn baby drie maanden is, lijkt alles zo veranderd. Zij is gegroeid, ik ben gegroeid. Het leven met ons drie is nu perfect imperfect en dat is zalig. Kan ik dan nu op die pauze knop drukken? 

Baby Ellis is nu twaalf weken oud en het leven kleurt hier al even knalroze. Haar krampjes zijn voorbij en ik heb een zalig vrolijk kind. Dat ze me voor 6u wekt is snel vergeten als ze me met die grote tandloze glimlach begroet. Terwijl ik haar eten klaarmaak, huilt ze zich even de longen uit haar lijf om daarna haar flesje met veel smaak en gulzigheid leeg te drinken. Dan speelt ze nog wat in haar box, waar ze wat met haar knuffels praat en hen dan de rammeling van hun leven geeft. Ellis wint het gevecht elke keer. Goed zo, meisje.

Na de derde ronde haal ik haar eruit en valt ze al knuffelend in slaap. Smelt.

En zo gaat het de hele dag door.

Het is heerlijk om weer wat tijd voor mezelf te hebben. Tijdens die uren slaap kan ik wat in het huishouden doen, wat schrijven en bijslapen. En zo voel ik me stilletjes aan weer als mezelf.

Het wordt nog een modelkind, die baby van mij.

Verademing

En dan te bedenken dat er een tijd was dat alles er veel minder rooskleurig uitzag. Tijdens die weken als prille mama snapte ik niet dat vrouwen dit zichzelf nog eens wilden aandoen. De vermoeidheid, de hulpeloosheid, de pijn van de bevalling. Maar gelukkig vergeten mama’s snel.

Vanaf die eerste kreetjes, die eerste lachjes, die eerste keren écht contact, is het ergste vergeten. En maar goed, want er zouden anders niet veel baby’tjes geboren worden.

Drie maanden baby Ellis, drie maanden mama Helena.
Drie maanden baby Ellis, drie maanden mama Helena.

Aan het werk

Volgende week moet ik alweer aan het werk. Het zal goed doen om mijn dagen met volwassenen door te brengen en de pampers even achter mij te laten. Maar wat zal het pijn doen om mijn lachmonstertje achter te laten. Die dikke billetjes, die pretoogjes en die ronde kaakjes. Mijn hartje.

Gelukkig passen mijn ouders op Ellis tot ze 6 maanden wordt. Dat was niet echt zo gepland, er was gewoon niet eerder plaats in de opvang. Nu ben ik heel blij dat het zo gelopen is. Want het is niet omdat mama nu stoer het huis moet verlaten, dat Ellis dat ook moet.

 

Volg deze blog via Instagram en Facebook en blijf op de hoogte van nieuwe posts.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *