Onze baby, mooi ingebakerd door een van de vroedvrouwen.
Moederschap,  Over mama zijn,  Zwangerschap en bevalling

Eerste dagen kraamafdeling: genieten, drukte en veel leren

Na mijn bevalling met keizersnede had ik de ‘luxe’ om vijf dagen op de kraamafdeling van het ziekenhuis te mogen verblijven. Die tijd was niet alleen nodig om te herstellen, maar ook om veel bij te leren. Baby’s komen niet met een handleiding. Gelukkig kon ik elke stap van de weg rekenen op de lieve vroedvrouwen van het Sint-Augustinus ziekenhuis

Een klein uur na mijn bevalling werd ik naar onze ziekenhuiskamer gerold. Ik had Ellis stevig vast in m’n armen. De verpleegkundige duwde het bed, m’n man liep ernaast met onze koffer en jassen. Het voelde een beetje als een optocht, waarin ik de mooiste praalwagen had en naar iedereen wilde zwaaien.

Drukte

Die eerste momenten op de kraamafdeling waren best gek. Ik was trots, gelukkig en doodmoe. Ik moest vooral mijn bevalling en het feit dat ik net mama geworden was nog verwerken. Het besef dat ik vanaf dan verantwoordelijk was voor de veiligheid en het geluk van dat kleine meisje was best confronterend.

Ellis was stil aan het slapen, maar wat moest ik doen als ze zou beginnen huilen? Een lichte paniek in mijn hoofd. Maar dan zag ik mijn kleine wondertje daar liggen, in dat bedje van doorschijnend plastic. En alles was meteen weer oké. Want als mijn baby zo flink was tijdens haar eerste uren op de wereld, dan kon ik dat ook zijn.

Mijn man kreeg een goed gevulde plateau als ontbijt aangeboden. Ik mocht er enkel naar kijken omdat ik nog moest bekomen van de operatie. Het leven is hard. Ondertussen liepen vroedvrouwen in en uit onze kamer, met allerlei foldertjes en informatie over hoe onze dagen in het ziekenhuis er zouden uitzien. Alsof we daar op dat moment iets van konden onthouden.

Grootouders

Mijn ouders hadden we rond 9u, enkele uren na de bevalling, gebeld om het goede nieuws te melden. Dat was het leukste telefoontje dat ik ooit heb mogen doen. Mijn familie wist dat ik ingeleid zou worden, maar wanneer dat zou gebeuren hadden we geheim gehouden. Mama biechtte meteen op dat ze al wist dat we in het ziekenhuis waren. Mijn papa werd de week voor mijn bevalling dagelijks op verkenning gestuurd om te zien of onze auto nog voor de deur stond. (Groot)ouders be crazy.

Al voor het bezoekuur begon, stonden mijn ouders en zus aan de ingang te trappelen. Dit is exact hoe ze binnenkwamen toen de deuren van de kraamafdeling openden.

 

via GIPHY

Die eerste kennismaking is een moment om nooit te vergeten. Dat kleine baby’tje maakte meteen deel uit van de familie. Eigenlijk was dat al lang voor ze geboren werd zo. Het was meteen duidelijk dat ik niet de belangrijkste persoon in die kamer was, en dat ook nooit meer zou zijn. Gek genoeg is dat een geweldig gevoel. Vooral omdat ik weet dat mijn kindje nooit liefde tekort zal hebben.

Ze hadden prachtige ballonnen bij van Balloon Stop in Sint-Niklaas (even reclame maken, want deze mensen leveren echt mooi werk) en een super grote knuffel van Nijntje. De ziekenhuiskamer was niet zo groot, en dus moest ik kiezen wie er zou blijven: Nijntje of mijn man. Dat was spannend tot op het laatste moment.

Mijn familie fleurde mijn kamer op de kraamafdeling op met ballonnen.
Mijn familie fleurde mijn kamer op de kraamafdeling op met ballonnen.

 

Familiebezoek op kraamafdeling

De dagen daarna ontvingen we meer bezoek. Enkel naaste familie, want we konden onze rust nog goed gebruiken. Daarbij kon ik me nog maar moeilijk naar de douche begeven en werd mijn haar met de dag wat vettiger. Die ‘nieuwe-mama gloed’ kwam er dus vooral doordat ik me niet goed kon wassen 🙂 Geen moment om collega’s en kennissen te ontvangen, dus.

En dat is ook een tip die ik aan nieuwe mama’s mee wil geven: plan niet te veel bezoek tijdens die dagen op de kraamafdeling. De voormiddagen zijn sowieso al druk genoeg met dokters en vroedvrouwen die langskomen, dus plan ook een kalm moment in de namiddag. Rust uit, probeer zoveel mogelijk te leren van de vroedvrouwen en geniet er vooral van dat er drie keer per dag een maaltijd tot aan je bed gewield wordt.

Herstel na keizersnede

Voor mijn bevalling dacht ik dat een keizersnede gelijk stond aan een gemakkelijke bevalling. Geen inspanning, geen pijn, geen zorgen. Tijdens de bevalling was dat inderdaad zo, daarna was het een ander verhaal.

De dag van mijn keizersnede had ik een fijne pijnstillende baxter en mocht ik het bed niet uit. Oké, dat was niet aangenaam, maar dan vooral omdat ik Ellis niet zelf uit haar bedje kon nemen. Gelukkig bleef mijn man de hele periode bij mij in het ziekenhuis logeren. Ik bewoog amper en het leekt allemaal nog goed mee te vallen.

Eerste keer recht

De dag na mijn bevalling haalde de vroedvrouw mijn baxter weg en moest ik het doen dafalgan en perdolan. Iets wat je neemt voor een stevige hoofdpijn. Maar de vroedvrouw stelde me gerust: ik zou snel herstellen en als ik te veel pijn had moest ik maar roepen. “En oh ja, vandaag is het tijd om recht te staan, ik kom zo helpen.”

Heel langzaam ging ik rechtop zitten. Pijn. Het leek wel alsof al mijn ingewanden eens goed door elkaar gerammeld waren en zich onderaan mijn buik verzameld hadden. En duizelig. Van de verdoving, de bevalling en het weinige dat ik nog maar had kunnen eten. Dat rechtstaan heeft dus welgeteld twee seconden geduurd. Maar daar waren die begripvolle vroedvrouwen weer. Het was niet erg. Morgen beter.

Mama zijn

Na die keizersnede was het vooral moeilijk om te groeien in het mama-zijn. Rechtstaan en aan Ellis’ bedje gaan kijken, kon ik pas na twee dagen. Maar haar optillen mocht en kon ik niet. Mijn man stond in voor de eerste pampers. Het was mooi om te zien hoe zo’n grote man zo voorzichtig voor dat kleine meisje zorgde. De ontmijningsdienst gaat nonchalanter te werk dan mijn man tijdens die eerste dagen. Het was mooi, maar tegelijk ook moeilijk. Ik moest het allemaal wat vanop een afstand aanzien.

Mijn voornaamste taak in het ziekenhuis bestond eruit Ellis te voeden. Iets wat niet zonder slag of stoot verliep. Letterlijk. Ellis had veel honger en stampte vlijtig met haar benen als ze niet meteen kreeg wat ze nodig had. Recht op mijn pijnlijke buik. Ik had maar één taak, en zelfs die verliep niet vlot. Een deuk in mijn mama-ego.

Kraamtranen

En daar waren die eerste kraamtranen. Terwijl een vroedvrouw me kwam helpen bij de borstvoeding, stroomden de tranen plots over mijn wangen. Het was de eerste keer sinds mijn kindertijd dat iemand die ik niet kende me zag huilen. Gelukkig zijn vroedvrouwen zowat de meest lieve begripvolle mensen ter wereld. Het was allemaal oké, die kraamtranen mochten er zijn. Geen woorden over dat ik niet moest huilen, geen beloftes van verbetering. Gewoon de erkenning dat die tranen er waren, was meer dan genoeg.

Mama worden is op z’n minst overweldigend. Dat kleine ziekenhuiskamertje voelde al snel als een veilige haven, ver weg van de grote wereld. Het liefst van al wou ik voor altijd in dat coconnetje blijven zitten.

 

Werd jij ook zo goed omringd tijdens jouw eerste dagen als mama?

 

Volg deze blog via Instagram en Facebook.

 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *