Ellis in haar ziekenhuisbedje.
Moederschap,  Zwangerschap en bevalling

Mijn bevalling: van inleiding tot keizersnede

Ellis zou een grote baby worden, dat was al duidelijk na enkele maanden zwangerschap. Een mollige baby met heel wat reserve, geen probleem. Maar na 38 weken zwangerschap vond de gynaecoloog het risico toch te groot om haar verder te laten groeien in mijn buik. En dus kwam mijn baby ter wereld op afspraak.

Bij onze laatste echo knikte onze gynaecoloog bevestigend: onze baby was weer goed gegroeid. Tijdens onze vorige doktersafspraak hadden we het al eens over inleiden gehad. Mijn man en ik wisten dus wat er ons te wachten stond.

Heel blij was ik er niet mee, ik wou bevallen met zo weinig mogelijk medische hulpmiddelen. Maar ik had ook alle vertrouwen in onze dokter. En als onze dochter te weinig ruimte zou krijgen in mijn buik en de kans op een natuurlijke bevalling daarom kleiner werd, was de keuze voor een inleiding snel gemaakt.

Voor elk moment

De gynaecoloog bekeek met ons wanneer de inleiding zou plaatsvinden terwijl ze mijn bloeddruk aan het meten was. Dat laatste gaf ze na drie pogingen op, mijn bloeddruk ging door het dak van de spanning. Al enkele dagen na ons gesprek zouden we ons mogen aanmelden in het ziekenhuis. Nu kwam het wel heel dichtbij.

De koffer die al weken klaar stond werd nog eens binnenstebuiten gehaald en opnieuw ingepakt. En dan nog eens. En nog eens. Ik was ondertussen blij dat ik wist wanneer ik zou gaan bevallen, want het wachten werd me echt te veel. De dagen ervoor had ik elke dag wel een nieuwe reden waardoor ik dacht ‘dat het echt wel voor elk moment zou zijn’.

In alle rust

De dagen voor mijn opname hebben mijn man en ik bewust genoten van de tijd die we nog hadden met ons tweetjes. Nu alles zo dichtbij kwam, dwaalden onze gedachten wel regelmatig af naar de uitslag van onze NIP test. Om dat dan snel weer uit ons hoofd te zetten.

De uren voor ons vertrek waren heel gek. We wisten dat er iets verschrikkelijk spannend ging gebeuren, maar probeerden ons toch zo kalm mogelijk te houden. Tot het eindelijk tijd was om te vertrekken. Koffer mee, ons huis afgesloten en weten dat je pas enkele dagen later weer thuis zal zijn. Het voelde net alsof we op vakantie vertrokken. Alleen deden we dat nu heel geheim. We wilden dit in alle rust kunnen doen, zonder berichtjes over hoe de bevalling vlotte, zonder druk.

 

 

Via de monitor werd de hartslag van de baby opgevolgd
Via de monitor werd de hartslag van de baby enkele dagen voor de bevalling opgevolgd

 

We kwamen rond 21u aan in het Sint-Augustinus ziekenhuis en werden begeleid naar een ruime bevallingskamer. De lichten waren gedimd en er stond een groot comfortabel bed voor me klaar. In het midden stond een groot, uitnodigend bad. Ik had al in slechtere hotels verbleven. De vroedvrouwen zorgden ervoor dat ik comfortabel lag en kwamen al wat uitleg geven over wat er die avond zou gebeuren. So far, so good.

Dit hou ik niet vol

Tijdens de laatste weken van mijn zwangerschap heb ik dan ook zowat elke medische website, blog en forum rond het thema bevallen binnenstebuiten gekeerd. Sommige stelden me gerust, andere maakten me weer net wat zenuwachtiger. Er was maar één ding waarover ik écht beslist had: een epidurale verdoving zou ik enkel vragen als het niet anders kon.

Mijn man en ik installeerden ons in de ziekenhuiskamer en vroedvrouwen kwamen af en toe langs om me te onderzoeken. Om dan de bevalling in te leiden. Met een ballonnetje. Dat klinkt heel feestelijk, maar is het niet.

Ik voelde zowat meteen het effect: buikkrampen zoals ik ze nog nooit had. Na nog maar vijf minuten draaien en keren was het voor mij wel duidelijk dat als deze pijn zou verergeren, ik dit niet uren vol zou houden. Ik drukte op het belletje en al snel stond er een vroedvrouw aan m’n bed.

– Of ik er niet even over wilde nadenken? Of ik misschien het foldertje nog eens rustig wilde doornemen?

Nee, dat wou ik niet.

Dag principes, welkom anesthesist. Heel welkom.

De naald zat vrij snel op z’n plek en na enkele minuten voelde ik het effect al. Mijn benen warmden langzaam op en begonnen wat te tintelen, maar gevoelloos werden ze niet. En het belangrijkste: de verlossing die zo’n ruggenprik biedt is zalig. Ik lag zo comfortabel dat ik nog enkele uren kon slapen.

Keizersnede

Tot de vroedvrouw aan m’n bed stond. De hartslag van mijn baby lag al een hele tijd te hoog en de bevalling verliep te traag. De vroedvrouwen onderzochten me, gaven me schouderklopjes en belden met de gynaecoloog van wacht. Ik maakte me zorgen, maar het was duidelijk dat ik in de handen was van een heel bekwaam team. Tot hiertoe hadden ze me al goed door elke stap van de bevalling geloodst.

De gynaecoloog had beslist dat er een keizersnede nodig zou zijn. De vroedvrouwen kwamen dit heel rustig melden. Bewust, denk ik nu, om mij niet te laten panikeren. Maar daardoor dacht ik ook dat het nog wel even zou duren voor ik geopereerd zou worden. “Nee mevrouw, binnen ten laatste een half uur zal u uw baby zien.” Wacht, wat? Zo snel?

Mijn bed werd naar het operatiekwartier gerold, waar ik op een koud metalen bed gelegd werd. Mijn man kwam de kamer bijna onherkenbaar binnen, met enkel zijn ogen zichtbaar. Hij kneep nog eens stevig in mijn hand terwijl mijn verdoving opgevoerd werd. Er stond een hoog scherm voor mijn buik, waardoor ik (gelukkig) niets kon zien. Voelen kon ik wel, maar pijn deed het niet. Het is heel gek om mensen aan je buik te zien werken en terwijl geduw en getrek te voelen.

Een echt baby’tje

Na een tijdje zei de gynaecoloog dat het niet lang meer zou duren. “Zal ik het scherm omlaag doen?”, vroeg ze. Waarop mijn man en ik heel snel riepen dat dat echt niet hoefde. En dan volgde een schreeuw. Om 4.40u werd een klein, mollig baby’tje boven het scherm gehouden. Ik kon niet geloven dat dat wezentje enkele seconden daarvoor nog een deel van mij was. Ze was zo af, zo mooi. Een echt mini-mensje.

Ellis enkele uren na de bevalling met keizersnede.
Ellis enkele uren na de bevalling met keizersnede.

Vanaf dan is alles in een roes aan mij voorbij gegaan. Samen met haar papa verdween Ellis naar een andere kamer om haar te wegen en te meten (4,250 kg, 50 cm). Dat leek een eeuwigheid te duren. Ondertussen naaide de gynaecoloog mijn buik weer dicht. Toen we in onze kamer weer herenigd werden, kon ik niet stoppen met beven. Waarschijnlijk door de verdoving en de spanning. Het was zo hevig dat ik haar niet durfde vast nemen. Maar zodra ze in mijn armen lag, stopte het beven meteen. Alle spanning was vergeten, er was alleen nog plaats voor trots en geluk. Want dat kleine meisje was het mooiste wat ik ooit gezien heb.

 

Volg deze blog via Instagram en blijf op de hoogte van nieuwe posts.

 

 

5 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *