Ellis' eerste echo. Even later werd de NIP test uitgevoerd.
Moederschap,  Zwangerschap en bevalling

Mijn ervaring met NIPT: veel zorgen en onzekerheid

Toen ik net zwanger was, was er heel wat te doen rond de Niet Invasieve Prenatale (NIP) test. Het stond voor mij meteen vast dat ik de test ook zou laten uitvoeren. Waar ik niet op rekende, was dat de uitslag niet zou zijn waar ik op hoopte. 

Met de NIP test was er eindelijk een manier om eenvoudig een afwijking op te sporen. Zodra het mogelijk was, zou ik de NIP test laten uitvoeren. Ik was jong, gezond en in mijn familie zijn geen erfelijke ziekten. Ik wou gewoon de bevestiging van wat ik al wist, dat mijn kindje gezond was.

Resultaat NIP test

Na ongeveer 10 weken zwangerschap mocht ik langsgaan bij de geneticus. De dokter mocht meteen op alle mogelijke afwijkingen testen én we wilden graag het geslacht kennen. Met een prikje vulde ze enkele buisjes bloed en al snel zou ik de uitslag weten. Zolang ik niets van haar hoorde, was er niets aan de hand en zouden we de uitslag per e-mail ontvangen. Mijn man en ik verlieten haar kantoor tevreden, want we waren weer een stapje verder in onze zwangerschap.

Fast forward naar ongeveer twee weken later. Die uitslag liet nu al een hele tijd op zich wachten. Ik was op het werk toen ‘s ochtends mijn telefoon rinkelde, iets wat bijna nooit gebeurde. Een onbekend nummer. Ik nam op en kreeg een dame van het ziekenhuis aan de lijn: de dokter wou me spreken in verband met de uitslag van de NIP test. Of dat nu even kon?

 

Ellis' eerste echo. Even later werd de NIP test uitgevoerd.
Ellis’ eerste echo. Even later werd de NIP test uitgevoerd.

Afwijking

Mijn hart stond stil. Dit kon niet goed zijn. Ik zonderde me af in een kantoor terwijl ik wachtte aan de telefoon. “U moet zich niet ongerust maken mevrouw,” zei de dokter, “maar uw NIP test heeft een afwijkend resultaat.” Tranen. Even niks meer kunnen zeggen. Onze baby had een afwijking aan chromosoom 16.

De dokter praatte verder en ik moest alle moeite van de wereld doen om de rest van wat ze zei in me op te nemen. Volgens haar kon het niet anders dan dat die afwijking in de placenta zat en zou onze baby gewoon goed opgevolgd moeten worden via de echo’s. Daar was ze vrij zeker van, maar niet helemaal. De NIP test werd namelijk nog maar net op grote schaal uitgevoerd. “Een foetus met zo’n lage waarden zou het tot hiertoe niet overleefd hebben. En proficiat, want u wordt mama van een meisje.”

Nog meer tranen. Die moesten snel gedroogd worden, want mijn collega’s wisten nog niet dat ik zwanger was. Het werk leidde me af. Waar ik vooral mee inzat was hoe ik dit aan mijn man moest vertellen. En hoe ik hem gerust zou  stellen.

Vruchtwaterpunctie

De eerste dagen na dat telefoontje hebben we vooral veel gepraat en opgezocht. Maar over afwijkende resultaten was weinig tot niets terug te vinden. Vooral dat praten kalmeerde ons. Als de dokter er niet te veel van maakte, dan wij ook niet. Tot de telefoon wéér ging. De genetica wou ons toch persoonlijk spreken. Eens in het ziekenhuis vertelde ze hoe ze onze situatie voorgelegd had aan haar collega’s, en over hoe zij vonden dat enkel een vruchtwaterpunctie uitsluitsel kon bieden. Want als de afwijking dan toch niet in de placenta zat, zou het weleens kunnen dat we een kind met een zware handicap op de wereld zouden zetten.

Op dat moment word je wel heel stil. Vroeger had ik iedereen die zo’n punctie op aanraden van een arts weigerde gek verklaard. Maar nu ging het om mijn kind.

Ik kende de risico’s en wou dit niet laten doen. Mijn man dacht er gelukkig hetzelfde over. Onze baby zag er perfect gezond uit op de echo. We besloten om te vertrouwen op de mening van onze dokter: de afwijking moest in de placenta zitten. En als er iets écht mis zou zijn, hoopten we dat op een echo te zien.

De dokter heeft ons die beslissing in alle rust laten nemen, iets waar ik nog altijd dankbaar voor ben.

Kleine baby

Na dat gesprek hebben we onze zorgen weer vrij snel uit ons hoofd kunnen zetten. We hadden onze beslissing gemaakt, we konden enkel wachten op de uitkomst. Natuurlijk sloeg de twijfel soms nog toe, maar ze had niet meer de overhand. De gynaecoloog zei ons nog dat als de placenta niet helemaal in orde was, ik van een kleine baby zou bevallen. Ze zou dat via de echo heel goed in de gaten houden en ingrijpen als dat nodig was. Vanaf nu mochten we om de drie weken langsgaan voor een onderzoek.

Die hele rollercoaster heeft er wel voor gezorgd dat het lang duurde voor we onze zwangerschap deelden. Onze naaste familie wist er van, maar collega’s, vrienden en de rest van de familie brachten we pas op de hoogte na vier maanden zwangerschap. We wilden nog een echo afwachten voor we het vertelden. En dan nog één. Tot mijn buikje echt zichtbaar werd.

Maar die angst bleek helemaal niet nodig te zijn. Afspraak na afspraak zagen we onze baby beter groeien dan gemiddeld. Veel beter. Ik ben uiteindelijk na 38 weken zwangerschap bevallen met een inleiding en keizersnede omdat mijn baby te groot werd. Een kerngezond baby’tje, dat het nu, bijna drie maanden later, nog steeds perfect doet.

Onnodige stress

Die NIP test heeft zoveel onnodige stress met zich meegebracht. Ik heb hem vaak vervloekt en gewenst dat ik de test nooit had laten doen. Maar als ik weer zwanger zou zijn, zou ik de test meteen opnieuw laten doen. Alles voor de gezondheid van de baby. En als het nodig zou zijn, zou ik het weer op dezelfde manier aanpakken: veel praten met elkaar en met de artsen, mijn opties goed overwegend.

Ik weet dat dit een heel persoonlijk verhaal is over een bijzondere situatie. Ik kan alleen maar delen hoe ik dit beleefd heb. Misschien heb jij wel iets gelijkaardigs meegemaakt en heb je het toen helemaal anders aangepakt. Misschien was het resultaat heel anders dan wat ik net beschreven heb. We proberen allemaal te doen wat het beste is voor ons kind en kunnen elkaar daar alleen maar in steunen <3

 

Volg deze blog via Instagram en blijf op de hoogte van nieuwe posts.

 

mijn ervaring met nip test
mijn ervaring met nip test

 

2 Comments

  • Shauni

    Wauw, Helena. Dit doet me wel iets.

    Wij hebben ook de NIP test laten doen, zelfs een weekje voor deze test gratis werd. We wilden echt weten of alles oke was. Het zusje van mijn vriend is op elf maanden gestorven door het syndroom van down en bijkomende afwijkingen. Het zat hier dus wel in de familie.

    Op 12 weken wisten wij de uitslag van de test nog niet, maar we waren zo zeker van ons stuk dat we onze zwangerschap toen toch al van de daken hebben geschreeuwd. Even later zat er een brief in de bus: alles was oke. Uiteraard. Ik had er eigenlijk niet bij stilgestaan dat de uitslag slecht kon staan. Eigenlijk was ik zenuwachtiger om het geslacht te weten. Want kom, dit zou ons echt niet overkomen. Maar door jouw verhaal besef ik pas hoe dichtbij dat kan komen. Het is helemaal geen ver-van-je-bedshow.

    Ik vind het echt heel knap van jullie hoe jullie daarmee zijn omgegaan. En zie nu, zo’n fantastische baby die jullie hebben. x

    • HalloHelena

      Heel lief van je Shauni! X
      En wat erg van je schoonzusje… Bij zo’n dingen sta je liever niet stil als je een kindje verwacht.

      Nog veel liefs voor jullie x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *